Kopytny

Co? Kopytko!

Umarł król

Jest taka piosenka, że nic nie może wiecznie trwać. Prawda, czas leci nieubłaganie, zmieniają się trendy, technologia, niektóre rzeczy się rodzą, inne umierają. Niestety, to ostatnie spotka zaraz Joggera i wypadałoby trochę podumać nad jeszcze otwartą trumną.

Król? Tak, król. Jogger był królem pewnego zakątka internetu. Co z tego, że dziś jest trochę niedołężny, sporo rzeczy go przyćmiło i nie zawsze zdąży tam, gdzie król chodzi piechotą. W okresie swej świetności był czymś więcej niż tylko platformą blogową.

Trafiłem na niego, gdy prowadziłem poszukiwania miejsca na mojego pierwszego dorosłego bloga. Byłem wtedy młodym źrebakiem, który interesował się komputerami i chciał, w niedalekiej przyszłości, robić coś związanego z tą cała informatyką. Urzekł mnie charakter serwisu – mocno techniczny, pełen mądrych ludzi, zintegrowany z jabberem, itd. Szybko założyłem konto i zacząłem opisywać swoje boje z kompilacją jądra Linuksa, wyborem sprzętu oraz różne „życiowe” przemyślenia. Dodatkowo czytałem, co publikują owi mądrzy ludzie i tak jakoś się to kręciło. Poznawałem ciekawostki o programowaniu, systemach operacyjnych, chłonąłem technologiczne dywagacje, a do tego próbowałem coś tworzyć samemu.

Dziś jestem już trochę wyrośniętym, starym kucem, a w dodatku kucem-programistą. Blog był zawsze gdzieś tam w tle i dorastał razem ze mną. W te okrągłe prawie 8 lat dorobił się 80 wpisów (tak, wiem 10 postów rocznie – szał), 214 komentarzy, 3 szablonów i własnej domeny. Ale czy na tym ma się skończyć? Skądże znowu.

Coś się kończy, coś się zaczyna. Uznałem, że szkoda by było tracić to, co się tu uzbierało i nadszedł czas na przenosiny w inne miejsce. Wybór, padł na Wordpressa na własnym serwerze. (Wiem, mało oryginalnie, ale cóż począć…) Jak to wyjdzie? Się zobaczy. Na razie, zapowiada się ciekawie.

Co to wszystko znaczy dla Ciebie, Drogi Czytelniku? Jeśli trafiłeś tu za pośrednictwem adresu http://kopytny.pl to praktycznie nic. Pewnego dnia zmieni się trochę wygląd bloga, bo adres zacznie kierować w nowe miejsce. W innym przypadku, proszę Cię o zmianę linka na bardziej kopytną wersję.

A Joggerowiczom mówię jeszcze raz do zobaczenia, bo na pewno spotkamy się w zakamarkach sieci.

Atrakcja turystyczna

Młody bawi się z kolegą w ogrodzie, nagrali się w piłkę, wracają i nagle słyszę.

„Chodź, pokażę Ci mojego kuzyna!”

Kolegę trochę zamurowało, bo chyba nie spodziewał się zobaczyć kuca i to w dodatku minimum dwukrotnie większego i w dodatku, sporo starszego od siebie, ale szybko się rozluźnił gdy zobaczył, że ów kuc ma przyjazne zamiary i wyciąga kopytko na powitanie. I tak oto zostałem atrakcją turystyczną.

Interakcje międzygatunkowe

Historia zaczęła się całkiem zwyczajnie. Spokojny weekend w domu, wyspałem się wreszcie, a za oknem względnie ładna pogoda. Promienie słoneczne starają się przebić przez dziury w chmurach a ja, jak na prawdziwego nerda przystało, opalam się promieniowaniem monitora. Nagle przychodzi mama i mówi mi, że na półce pod grillem siedzi jakiś mały ptak.

Istotnie, na jednej z desek siedziało sobie takie małe niemrawe puchato-piórzaste coś. No i zaczęło się myślenie kim jest ten nasz niespodziewany gość oraz co z nim zrobić. Wypadł z gniazda? Raczej nie, bo wygląda całkiem ok. Rodzice nadal się nim opiekują? Nie wiadomo. Ruszać go? Chyba nie, bo nie wiadomo, co z rodzicami. Żeby ich nie spłoszyć a malca nie stresować, wybrałem strategię dyskretnego doglądania co jakiś czas. Będąc w domu, zarządzałem wirtualnym Kucykowem w Sim City i doszkalałem się z ornitologii, męcząc Googla pytaniami.

podlot

Okazało się, że nasz gość to podlot czyli ptak, który nie jest już pisklakiem i opuścił gniazdo, ale nie umie jeszcze latać na dalekie odległości, a rodzice karmią do z doskoku (czy tam dolotu). Diagnoza chyba była trafiona bo niemrawe coś okazało się mniej niemrawe niż myślałem, samo zmieniło deseczkę pomiędzy jedną wizytą a drugą. Ponadto, regularnym ćwierknięciem, przypominało o swoim istnieniu oraz ułatwiało ptasiej mamie i tacie lokalizację progenitury. Wywiązała się nawet między nami mała rozmowa.

-Dasz sobie radę?
-Ćwir.
-Ok, to dobrze.

Podczas kolejnej wizyty, musiałem go lokalizować już tylko na podstawie fonii, bo przemieścił się jeszcze dalej, a za kolejne 15 minut, nieźle imprezował na kwadracie. Głównym problemem zaczęło być umiejscowienie ptasich harców blisko oczka wodnego… W tym miejscu, proszę wrażliwszych czytających o zamknięcie oczu. Ze swojej prywatnej pary, już malca nie spuszczałem, bo szaleństwa kończyły się niebezpiecznie blisko krawędzi oczka. Cały czas miałem nadzieję, że nic się nie stanie się, ale niestety, wpadł. No to alarm, alarm, czło… znaczy… ptak za burtą, wpadł, wpadł! Cwaniak jednak rozłożył swoje malutkie skrzydełka i utrzymywał dziobek nad taflą wody. Zdążyliśmy go z mamą wyciągnąć plastikową łopatką i umieścić bezpieczniejszym, dobrze nasłonecznionym miejscu.

Biedak zaczął się trochę trząść zimna, ale sobie wysychał na tym słońcu powoli. Znów trzeba było się doszkolić, co z tym fantem zrobic. Jak go osuszyć, czym ewentualnie nakarmić? Na dodatek, słońce ciągle zachodziło, wiał lekki wiatr, aż w końcu miejsce, w którym siedział sobie zziębnięty i cichy Pan Pływak, znalazło się w cieniu. Postanowiliśmy jeszcze raz użyć łopatki i przenieść go znów na słońce, bo wyglądał coraz gorzej. Mimo krzyków i wrzasków, że „Aaa, co się dzieje!? Co mi robicie!?” udało się. Jak już zrozumiał o co chodzi, to podziękował nam cichym „ćwir” wydanym w naszą stronę i po pewnym czasie już jakby mniej dygotał.

Słońce zrobiło nam kolejnego psikusa i schowało się za chmury. Po kolejnej konsultacji z Wujkiem Googlem oraz mądrymi ludźmi z sieci uznałem, że zaryzykuję – otulę malca ręcznikiem papierowym, osuszając go tym samym i ogrzewając ciepłem dłoni. Zacząłem ostrożnie od gładzenia go końcówką tego ręcznika. O dziwo, tym razem nie protestował, a nawet odnosiłem wrażenie, że mu się to podobało. Delikatnie zmieniał położenie pokazując, gdzie jeszcze mam go wytrzeć, a gdy coś działo się nie po jego myśli, wydawał dźwięk podobny do krakania. Skoro współpraca zaczęła nam się dobrze układać, postanowiłem zrealizować pełnię planu i chociaż z góry otulić go dłonią z ręcznikiem. Chyba pomogło, bo zaczął lepiej wyglądać i przy następnej wizycie kontrolnej, wrócił do ćwierkania.

Od tego czasu, zaczęło mu się wyraźnie poprawiać. Ćwierkał coraz głośniej, powoli przypominając siebie z początku naszego spotkania. Uznaliśmy, że możemy go na trochę zostawić i pojechaliśmy do sklepu. Po powrocie już go nie zastaliśmy. Wydawało mi się tylko, że gdzieś słyszę jeszcze te jego ćwierknięcia.

Historię wolę zaliczać do tych ze szczęśliwym zakończeniem. Koty w te okolice się nie zapuszczają, bo się tam regularnie kręcimy, a za płotem jest pies szczekający na wszystko, co się rusza. Pan Pływak skoro sam był w stanie się przemieścić, to pewnie ćwierka sobie gdzieś tam radośnie i mam nadzieję, że pamięta, że większe zbiorniki wodne należy omijać. Jaka z tej całej opowiastki może płynąć nauka? Ano taka, że natura potrafi o siebie zadbać sama. Tylko w niektórych, wysoce krytycznych, przypadkach, trzeba jej delikatnie pomóc. Gdy widzisz zwierzę, które wydaje się opuszczone upewnij się, czy aby na pewno potrzebuje Twojej pomocy. Nie można być nadgorliwym, ale obojętnym też być nie wolno. Z resztą, na ten temat, wypowiedzieli się już mądrzejsi ode mnie ludzie.

Co zrobić gdy znajdziemy pisklę
Troche o podlotach
Opieka nad pisklęciem i podlotem
Nie zabierajmy zwierząt z lasu

Aktualizacja

Po małej konsultacji z Fundacją Ratujmy Ptaki wiem, że ten ptaszek to prawdopodobnie Kopciuszek, który mógł zgubić się rodzicom. Nadal mam jednak nadzieję (i pani z fundacji również), że jego historia skończy się jak baśń o Kopciuszku – „I wszyscy żyli długo i szczęśliwie.” (Oby wyglądał kiedyś tak wypaśnie, jak ten na zdjęciu w Wikipedii.). Gorąco też zapraszam do odwiedzenia strony fundacji i wsparcia jej, w miarę możliwości, bo to strasznie mili ludzie, którzy robią coś naprawdę fajnego.

Miód w uszach

Pewnego dnia, przypomniało mi się o Sistars za sprawą ładnej piosenki o rozstaniu, gdzie w dość obrazowy sposób opisane jest ile jedną z sióstr obchodzi, co ktoś o niej myśli. Miły klimat, głosy ciekawe, to pewnie spodobałaby mi się też książka telefoniczna w ich wykonaniu. No to słuchamy na jutubie, a tam wiadomo – podobne, pokrewne i to, co Wujek Google uzna za stosowne. Klik za klikiem, potem jeszcze klik, klik i tak oto doklikałem się do solowej twórczości Natalii Przybysz.

Klimat nadal ciekawy, głos też bez większych zmian. Dla mnie może nie na dłuższe słuchanie, ale jako miły przerywnik dla bębnienia oraz szarpania strun pod napięciem. Takie przyjemne pieszczenie „Prądem” o trochę niższym natężeniu. Przybijam kopytko aprobaty i polecam innym.

Dobrze, że poza „Miodem”, w ucho wpadają mi szczególnie też „Nazywam Się Niebo” i „Do Kogo Idziesz?”, bo ludzie by mogli się dziwnie patrzeć, gdybym zaczął sobie podśpiewywać, że wiem, gdzie mam przód, a gdzie tył i co mi się śniło, czy tam jej właściwie.

Sarenki, co świecą w ciemności…

Podróż do pracy urozmaicił mi pewien młody człowiek, dla którego najwyraźniej, podróż pociągiem była dość ważnym wydarzeniem w życiu. Już na peronie było go dobrze widać i słychać, szczególnie, gdy w oddali zabłysnęły światła lokomotywy.

Ciucia! – Krzyknął do mamy, która stała zaraz obok, zajęta żywiołową rozmową z jego babcią. – Mama, CIUCIA! -Tak synku – Odrzekła czym prędzej dobrze wiedząc, że zaczął powoli wpadać w pętlę, która mogłaby wyglądać mniej więcej tak:


while(ktosSieZainteresuje)
{
RobHalas(BardzoDuzoDecybeli)
}

Natomiast ja równie dobrze wiedziałem, obok kogo wyląduję w wagonie. (Oglądało się „Dzień Świra”, nie?) Kilka chwil później, wszystko stało się wedle oczekiwań. Wróżka Kucmeralda – stwierdzanie rzeczy oczywistych za sporą opłatą. Numer widzicie Państwo u dołu ekranu. Wszystkie linie wolne! Dzwoń teraz, przyszłość swą wybadaj, bądź lepszy od sąsiada!

Rozrywki z peronu ciąg dalszy. Antoś, bo tak miał na imię, zadecydował, że to on będzie trzymał bilety, bo wszyscy inni się nie znają. Rozważania na temat kompetencji przerwała lokomotywa, która gwałtownie ruszyła, ciągnąc resztę składu za sobą. Malec skwitował to krótkim, ale jakże treściwym: „ŁO!”. Swoją drogą, ciekawe czemu te pociągi tak szarpią przy ruszaniu? Silnik pieszczony prądem tak rwie się do pracy? W sumie, też bym się szarpał przy takim napięciu…

Wspomniane „ŁO!” było słychać co każde równie ochocze ruszanie spod kolejnych stacji. Pomiędzy przystankami, atrakcję stanowiło wszystko: bilet, kartka, długopis, pieczątka, konduktor oraz przesuwające się za oknem drzewa i inne ciucie. Dość podobnie przeżywał mój wewnętrzny chłopiec, tylko odpowiednio ciszej, bo w ukryciu. Cóż, jazda pociągiem w naszym kraju to nadal interesujące przeżycie. Wszystko z czasem się jednak nudzi i jako, że Tosiek zaczynał być coraz mniej znośny dla reszty obsady wagonu, to zespół mama & babcia, musiał interweniować.

-Sprawdź, czy w lesie są sarenki. – Padła nagle propozycja. – Są?
-TAK.
-A ile nóg ma sarenka? – Malec pokazuje na palcach.
-Osiem?
-TAK.

Kurcze, widziałem tylko dwie czteronożne. A może to była jedna z ośmioma kończynami i dwiema głowami? Na pewno też świeciła w ciemności i robiła: muuuuuu.

« Older posts

© 2016 Kopytny

Theme by Anders NorenUp ↑